Ciekawostki Kurpiowskie

 

CZARNIA


Kościół parafialny pw. Niepokalanego Poczęcia NM- Parafia erygowana w 1890 r. Obecny kościół wzniesiono w latach 1903-1907 wg proj. arch. Franciszka Przecławskiego z Łomży. Kościół wybudowano na miejscu drewnianej kaplicy pochodzącej z 1892 r, pw. św. Rocha, którą przeniesiono do wsi Parciaki. Kosciół orientowany, murowany z cegły, nietynkowany, wzniesiony w stylu neogotyckim. Wieża znajduje się od strony zachodniej. Wewnątrz sklepienia krzyżowożebrowe, wsparte na prostokątnych filarach. Kościół konsekrowano w 1908 r.

Pomnik Brata Zenona Przed kościołem pomnik misjonarza O. Zenona . Władysław Żebrowski urodził się 22 września 1898 r. we wsi Surowe, parafia Myszyniec. W 1925 r. wstąpił do zakonu franciszkanów w Grodnie, gdzie przyjął imię zakonne Zenon, tam pomagał O.Maksymilianowi Kolbe m.in.przy wydawaniu czasopisma "Rycerz Niepokalanej". W niedługim czasie powierzono mu kierownictwo budowy obiektów zakonnych w Niepokalanowie. W 1930 r. wraz z O. Kolbe i czterema innymi zakonnikami udał się na Daleki Wschód. Po przybyciu do Japonii zajął się drukowaniem i kolportowaniem czasopisma "Rycerz Niepokalanej" ( w jęz. japońskim), później-budową kościoła,szkoły,drukarni, klasztoru-tzw. Ogrodu Niepokalanej w Nagasaki. W 1945 r. udało mu się przeżyć wybuch bomby atomowej a następne lata poświęcił pomocy ofiarom wojny, opiekował się zwłaszcza ubogimi z przedmieść. Organizował ośrodki opieki społecznej, tak dla dorosłych jak też dzieci (zorganizował ich ponad 30). Za swą ponad półwieczną działalność w Japonii otrzymał najwyższe odznaczenie państwowe tego kraju-Order Świętego Skarbu. Zmarł 24 kwietnia 1982 r. W setną rocznicę urodzin Brata Zenona w miejscowości Czarnia wybudowano pomnik rodakowi tej ziemi. Pomnik odlany w brązie przedstawia postać zakonnika franciszkanina z brodą, w towarzystwie dwojga dzieci. Japoński chłopiec ubrany w tradycyjne kimono, z drugiej strony polska dziewczynka w regionalnym, kurpiowskim stroju. Figury umieszczono na wielkim głazie narzutowym, pod sylwetkami tablica z napisem: Brat Zenon Żebrowski Misjonarz Japonii (to samo w jęz. japońskim), Niżej-Miłość bez granic. W setną rocznicę urodzin Kurpiowi Rodacy. 1998. Pomnik został uroczyście odsłonięty 19 września 1998 r.
Muzeum Kultury Kurpiowskiej i Japońskiej. W pobliżu kościoła i pomnika, w dawnej drewnianej plebani znajduje się muzeum kultury polsko-japońskiej im. Brata Zenona. W jednej części zgromadzono dawne, drewniane meble, sprzęty gospodarskie, używane niegdyś w Puszczy Zielonej, w jakich wzrastała zapewne jedna z najwybitniejszych postaci regionu, w drugiej części-co jest ewenementem w tej części kraju - eksponowane są narodowe stroje japońskie oraz zdjęcia, dokumenty i in. obrazujące życie i działalność społeczną kurpiowskiego franciszkanina na terenie wysp japońskich a także dokumentujące wizytę cesarza Japonii w Polsce. Muzeum funkcjonuje od października 2002 r.
Kapliczka murowana na planie kwadratu, usytuowana nad rzeką Trybówka. W kapliczce figura św. Jana Nepomucena.

Święty Jan Nepomucen ur. 1350 w Pomuku (dziś Nepomuk) - zm. 20 marca 1393 w Pradze) - spowiednik Zofii, żony króla czeskiego Wacława, który ponoć poniósł smierć za odmowę ujawnienia tajemnicy spowiedzi królowej. Został kanonizowany w 1729 roku. Studiował prawo w Pradze i Padwie. Był kanonikiem przy katedrze św. Wita. Jak głosi legenda, po odmówieniu ujawnienia tajemnicy spowiedzi, został podddany ciężkim torturom. Następnie zrzucono go z mostu do rzeki Wełtawy. Później wokół jego głowy pojawiło się pięć gwiazd (symbolizujących pięć cnót męczeńskich) tworzących aureolę. Jego zwłoki złożono w katedrze na Hradczanach.
Jan Nepomucen jako patron Był patronem mostów, przepraw, opiekunem życia rodzinnego, orędownikiem dobrej spowiedzi, sławy i honoru. Proszono go również o obronę przed obmową, zniesławieniem i pomówieniem. Według tradycji ludowej był świętym, który chronił pola i zasiewy przed powodzią, ale również i suszą. Dlatego figury św. Jana Nepomucena (nepomuki można spotkać jeszcze dzisiaj przy drogach w sšsiedztwie mostów, rzek, ale również na placach publicznych i kościelnych oraz na skrzyżowaniach dróg.

 

Cyk gm. Czarnia


Kapliczka słupowa

Na niewysokim słupku kapliczka w formie małej skrzyneczki, w środku figura Matki Boskiej Niepokalanego Poczęcia. Kapliczka znajduje się na posesji gospodarskiej.

Kapliczka słupowa Na wysokim słupku kapliczka w kształcie skrzynki z dwuspadowym daszkiem. W kapliczce figura św. Jana Floriana. Kapliczka na posesji gospodarskiej w środkowej części wsi.
Brzozowy Kąt - gm. Czarnia
Krzyż przydrożny z figurą- Na drewnianym krzyżu, pochodzącym z początków XX w., umieszczono kapliczkę w formie małej skrzynki z przeszklonymi drzwiczkami. W kapliczce znajduje się figura Św. Jana Nepomucena
"Na Łowy"- masowa impreza folklorystyczna, odbywająca się corocznie od 1985 r. na terenie Czarni. Początki imprezy ograniczały się do przeglądu dziecięcych zespołów folklorystycznych z terenu gminy lecz z biegiem lat rozbudowywała się o kolejne elementy. Od 1991 r. głównym organizatorem jest Towarzystwo Kurpiowskie "Strzelec" w Czarni. Impreza rozpoczyna się uroczystą mszą św., odprawiana w gwarze kurpiowskiej w intencji artystów i twórców ludowych. W trakcie niedzielnego spotkania odbywają się: Turniej Kurpiowskich Zespołów Folklorystycznych, Powiatowy Konkurs Folklorystyczny pn. "Kurpś Roku" (dla uczniów do 18-go roku życia), Powiatowy Konkurs Gry na Ligawce, turnieje kapel ludowych i tańca "na przetrzymanie" a także konkursy strzeleckie. Obok wymienionych imprezę wzbogacają dodatkowo konkursy na potrawy regionalne i wypieki z ciasta oraz na napoje i nalewki kurpiowskie




BRODOWE ŁĄKI gm. Baranowo

Kościół pw. św. Michała Archanioła - Kościół wzniesiony około 1864 r., drewniany, jednonawowy, z niewydzielonym prezbiterium zamkniętym trójbocznie. Po obu stronach nawy kaplice. W kościele feretrony typu ludowego ( II poł. XIX w.). Jak z powyższego wynika, obiekt ten zaliczyć można jako najstarsza drewniana świątynia na Kurpiowszczyźnie.
Wota woskowe
- Do jednego z najciekawszych zwyczajów religijno - gospodarskich należy "wykupowanie" wot z wosku (symboliczna opłata), na które składają się figurki zwierzĄt hodowlanych (koń, krowa, owca, ptactwo itp.). Trzymając w jednej ręce 2-3 figurki, w drugiej zapaloną świecę wierni modlą się przed ołtarzem o pomyślność w gospodarstwie, następnie obchodzą trzykrotnie ołtarz a po modlitwie i okrążeniu ołtarza oddają figurki służbie kościelnej. Zwyczaj ten o charakterze dziękczynno - błagalnym odbywa się po głównej mszy św. w dniu Przemienienia Pańskiego ( 6 sierpnia).

DĄBRÓWKA


Kościół Parafialny pw. św. Anny - Pochodzi z 1756 r. , przeniesiony z miejscowości Kadzidło w 1891 r., poświęcony w 1893 r.; jeden z najstarszych kościołów drewnianych regionu kurpiowskiego. Orientowany, drewniany, konstrukcji zrębowej, zewnštrz szalowany. Jednonawowy z nieco węższym trójbocznie zakończonym prezbiterium. Przy nawie przy ścianie tęczowej od południa i północy kaplice na planie prostokąta trójbocznie zamknięte. Przy fasadzie zachodniej dwie wieże na planie kwadratu występujące przed lico elewacji bocznej. Fasada pomiędzy wieżami ma szczyt trójkątny. Chór muzyczny oparty na dwóch słupach, w części środkowej nieznacznie wysunięty na kościół. Strop płaski z fasetą, kaplice otwarte, podparte dwoma słupami o zastrzałach tworzących łuki ostre. Drzwi wejściowe nabijane ozdobnymi gwoździami. Wyposażenie wnętrza późnobarokowe. Przy kościele wolnostojąca dzwonnica drewniana z 1992 r.

Kaplica Objawień Według miejscowych podań, na jednym z licznie występujących tu drzew bartnych zaczęła pojawiać się postać Maryi z Dzieciątkiem otoczonej nieziemskim blaskiem. Pierwsze ujrzały tę postać dwie miejscowe dziewczęta, które przyszły pod barć udekorować je kwiatami. Objawienia odbywały się wielokrotnie a wszystko to nastąpiło w 1850 r. Wiesć o tym fakcie rozeszła się błyskawicznie a grupy okolicznych mieszkańców i ludzi z odleglejszych terenów zaczęły napływać do Dąbrówki, modlić się pod barcią i prosić o łaski. Jak zapewniają kroniki, uzdrowień było wiele, o czym miały świadczyć pozostawiane na miejscu laski, kule do podpierania itp. Po dramatycznym ścięciu drzewa na miejscu, gdzie stała cudowna barć wystawiono Kaplicę Objawień Matki Boskiej z obrazem przedstawiającym opisane fakty. W ostatnich latach miejsce pątnicze znów nabrało dawnego znaczenia, odwiedzają go liczne pielgrzymki a w Dąbrówce odbywa się już od dwóch lat Przeglądy Piosenki Pielgrzymkowej.


DYLEWO gm. Kadzidło

Kapliczka przydrożna
- postawiona w 1816 r. Na drewnianym wyprofilowanym słupie ośmioboczna kapliczka przykryta daszkiem namiotowym. W środku rzeźba Chrystusa Ukrzyżowanego.

Izba Regionalna Czesławy Kaczyńskiej - Założona w 1996 r w domu Kaczyńskiej w Dylewie przy ul. Sachalin 45. Jedna z najbardziej uzdolnionych artystek ludowych regionu. zgromadziła tu sprzęty domowe - dawne meble, naczynia i narzędzia drewniane niezbędne w gospodarstwie domowym a pochodzące z okresu XX-lecia międzywojennego. Oprócz tego zebrała dawne tkaniny, sama zaś wykonała wycinanki, wyroby szydełkowe, bukiety z bibuły, kierce i in. przedmioty plastyki obrzędowej. W swojej Izbie Czesława Kaczyńska organizuje dla dzieci i zainteresowanych turystów pokazy wykonywania różnych dziedzin sztuki ludowej.

 


KADZIDŁO

Kościół parafialny pw. św. Ducha- zbudowany w latach 1883- 1886, konsekrowany w 1887 r. Murowany z cegły, otynkowany, trzynawowy, bazylikowy z transeptem oraz węższym prezbiterium zamkniętym półkoliście. Sklepienie kolebkowe, polichromowane. Wystawiony w stylu neobarokowym. W fasadzie dwie wieże, w szczycie fasady figura kamienna Chrystusa Zmartwychwstałego. Ołtarz główny barokowy, przeniesiony do Kadzidła z Kodnia. Warto zwrócić uwagę na oryginalne kropielnice z adriatyckich muszli morskich - dar hr. L. Krasińskiego. W kościele znajduje się znaczna kolekcja feretronów - obrazów typu ludowego noszonych podczas procesji. Kościół ten należy do największych kubaturowo świštyń Kurpiowszczyzny.
Zagroda Kurpiowska -filia Muzeum Kultury Kurpiowskiej w Ostrołęce. Zanikajšca w gwałtownym tempie po II wojnie światowej architektura ludowa Kurpiowszczyzny przez wiele dziesięcioleci była chroniona na zasadach muzealnych wyłącznie w Nowogrodzie nad Narwią. Dal ochrony dawnego ciesielstwa wiejskiego znana artystka ludowa Czesława Konopkówna wystąpiła w 1979 r. z inicjatywą by na terenie Kadzidła stworzyć miniskansen a w miarę możliwości- rozbudowywać go. Działania p. Konopki i jej krewnych sprawiły, że rozpoczęła działalność "Izba Kurpiowska", przygotowana w kilku pomieszczeniach prywatnej, drewnianej chałupy i spichlerza, w których prezentowano różne przedmioty niezbędne w codziennym życiu rodziny kurpiowskiej. "Izba" funkcjonowała do 1990 r. Z chwilą uzyskania odpowiedniego terenu na ówczesnych obrzeżach Kadzidła, na działce pokrytej lasem sosnowym rozpoczęła się budowa "Zagrody Kurpiowskiej". Od maja 1991 r, "Zagroda" działa jako część organizacyjna ostrołęckiego muzeum. Odtworzona została typowa zagroda typu samotniczego, na którą składają się : chata z poł. XIX w ze wsi Golanka, stodoła z 1920 r. z Tatar, spichlerz z Łodzisk wystawiony w 1921 r., drwalnia z drugiej poł. XIX w. z miejscowości Kurpiowskie. Obiekty zostały wyposażone w meble i sprzęty gospodarskie i okresu międzywojennego, ukazujące gospodarkę i plastykę wiejskš ludności puszczańskiej. Obok zaprezentowanych obiektów można w "Zagrodzie" zwiedzić chatę z poł. XIX w. ze wsi Brzozowy Kąt służacą do celów oświatowych, postawiono również chałupę z Tatar (aktualnie niedostępną).

Wesele Kurpiowskie - masowa impreza folklorystyczna, odbywająca się w trzecią niedzielę czerwca, przygotowywana przez Gminny Ośrodek Kultury, Sportu i Rekreacji im. ks. M. Mieszki w Kadzidle. Przywiązanie ludności puszczańskiej do kultury przodków sprawiło, że na terenach nadnarwiańskich najdłużej przetrwało większość elementów i części składowych dawnego wesela wiejskiego. Należšą do nich np. rajby czyli swatanie i zaręczyny, jak też uroczysty przyjazd pana młodego po pannę, pożegnanie przez nią członków rodziny i domu, ślub w kościele a podczas samego wesela - przemowy i toasty "raja", rozpleciony, oczepiny, zbieranie na czepek czy oficjalne przenosiny do domu męża. Charakterystycznymi dla wesela kurpiowskiego są bardzo stare tańce typu korowodowego, taniec-zabawa "gonienie po zastolu" oraz szereg specjalnych na tę okazję pieśni i przyśpiewek. Inscenizację tradycyjnego wesela można obejrzeć właśnie w Kadzidle. Widowisko rozgrywa się w kilku miejscach, zgodnie z przebiegiem wesela zaś uczestnicy imprezy stają się w pewnym sensie "gośćmi weselnymi". Impreza kadzidlańska od 2000 r. wzbogaciła się o nowy element - Ogólnopolski Przegląd Obrzędów Weselnych, na który zjeżdżają zespoły ludowe z różnych regionów kraju, prezentując charakterystyczne dla swego terenu części wesela.


Spółdzielnia Rękodzieła Ludowego i Artystycznego "Kurpianka" - cepeliowska spółdzielni rękodzielnicza założona w 1949 r., jedyna tego typu sp-nia w regionie. W poczatkowym okresie działalności opierała się na pracy nakładczej chałupników i skupie wyrobów plastyki regionalnej. Po 1962 r. czyli wybudowaniu tzw. zakładu zwartego rozpoczęto produkcję na miejscu, nie rezygnując jednoczesnie z kontaktów z chałupnikami czy skupem wyrobów plastyki, głównie obrzędowej. W Sp-ni produkuje się na ręcznych krosnach tkaniny, serwetki, obrusy, bieżniki itp., ponadto można kupić tu wycinanki, lalki w strojach regionalnych, kierce, palmy, pisanki i in. "Kurpianka" podtrzymuje tradycyjne rękodzieło regionu, z drugiej strony - daje zatrudnienie grupie kobiet z Kadzidła i okolicy.

 


LELIS

Ośrodek Etnograficzny Powołany w 1998 r. przez władze samorządowe gminy na wniosek i z inicjatywy miejscowego nauczyciela H. Kuleszy. Przez wiele lat wraz z młodzieżą szkolną penetrował okoliczne wsie i gromadził dawne sprzęty gospodarskie i domowe, tkaniny, przedmioty sztuki. W dużym, drewnianym budynku dawnego urzędu gminy (oraz przyległych pomieszczeniach gospodarczych) zorganizowano małe muzeum, które prezentuje całokształt życia gospodarczego i kulturalnego społeczności kurpiowskiej. Wystawy obrazujš m.in.: -życie codzienne wielopokoleniowej rodziny kurpiowskiej,
-wybrane przykłady fauny puszczańskiej,
-zabytki archeologiczne okolic Lelisa,
-dawne zajęcia miejscowe-bursztyniarstwo, rybołówstwo, bartnictwo
-rzemiosła wiejskie: obróbkę drewna, tkactwo, garncarstwo, kowalstwo i in.,
-narzędzia i sprzęty rolnicze oraz przetwórstwa zbóż,
-kulturę artystyczną ludności puszczańskiej. Ośrodek współpracuje z różnymi towarzystwami społecznymi i placówkami kultury, organizuje imprezy plenerowe, współorganizuje spotkania naukowe.

Kurpiowskie Granie-impreza folklorystyczna, organizowana od 1997 r. Od pierwszego przeglądu muzyków kurpiowskich impreza przybrała charakter cykliczny (doroczny), gromadząc zwykle około 30-tu grajków pochodzących z całej Kurpiowszczyzny. Podstawowym ich zadaniem ma być prezentacja tradycyjnej muzyki ludowej tego regionu. Interesującym jest finał imprezy, w którym występują wszyscy muzykanci- uczestnicy przeglądu, tworząc tym samym niepowtarzalną "orkiestrę kurpiowską". Wśród uczestników konkursu przeważają wykonawcy grający na skrzypcach i na harmoniach pedałowych, ale spotkać też można osoby grające na klarnecie, ligawce czy innych instrumentach. Przegląd odbywa się w początku października stanowiąc jedyną tego rodzaju imprezę w regionie.



ŁYSE

Kościół Parafialny pw. św. Anny- drewniany, konstrukcji zrębowej, szalowany pionowo deskami. Wzniesiony przez miejscowych cieśli w 1882 r na miejscu dawnej (wystawionej w 1789 r) drewnianej kaplicy. Jednonawowy, z dwiema kaplicami w transepcie. W fasadzie dwie niewysokie wieże, nad nawą wieżyczka z sygnaturkš. Konsekrowany w 1893 r. Wewnątrz kościoła umieszczono obraz, zapewne miejscowego autora, który przedstawia Kurpia, pomagającego dźwigać krzyż Chrystusowi.

Niedziela Palmowa
W kalendarzu świąt dorocznych szczególne miejsce zajmuje Wielkanoc, w tym zwłaszcza barwna Niedziela Palmowa. W całej Polsce przynosi się tego dnia do kościoła palmy do poświęcenia, które odgrywają znaczšcą rolę w życiu osobistym i gospodarczym. Niepowtarzalny wyraz mają palmy w regionie kurpiowskim. Utrwalił się tu zwyczaj wykonywania wysokich, kilkumetrowych palm z roślinności leśnej, przyozdobionych różnokolorowymi, bibułkowymi kwiatkami. Mimo powszechności tego zwyczaju, o jego symptomach zaniku pisał już w 1932 r. Adam Chętnik: "Przed laty kilkudziesięciu starano się mieć palmy możliwie wysokie. Kościółki kurpiowskie(...) wyglądają jak gaje wspaniałe: pełno w nich zieleni i zapachów roślinnych. Obecnie palmy wysokie wychodzą coraz bardziej z mody." Proces ten przybrał na sile po ostatniej wojnie, kiedy zaczęła drastycznie spadać liczba palm wysokich wykonywanych na procesje, by w latach 60-tych XX w. dojść do kilku w każdej z parafii puszczańskich. Realizując jakby testament Chętnika, w 1969 r. odbył się w miejscowości Łyse pierwszy konkurs na najładniejszą palmę. Od 25 palm w pierwszym roku wzrastała rokrocznie liczba palm na konkurs, podnosił się również ich poziom artystyczny. Procesja z palmami w Łysych jest zjawiskiem niepowtarzalnym, barwnym i tradycyjnym, ściągajšcym do tej miejscowości rzesze turystów z kraju i zagranicy. Po części religijnej odbywa się ogłoszenie wyników aktualnego konkursu palm, występy zespołów folklorystycznych, kiermasze sztuki ludowej i rękodzieła, wydawnictw, degustacja potraw regionalnych. Oprócz Łysych podobne procesje z palmami odbywają się w Lipnikach, Zalesiu, Kadzidle, Zbójnej.


MYSZYNIEC

Kościół parafialny pw. św. Trójcy-obecna świątynia wystawiona na miejscu kilku wcześniej wznoszonych kolejnych drewnianych kościołów. Kościół pobudowany w latach 1909-1922 wg. proj. Adolfa Schimmelpfeniga. Neogotycki, murowany z cegły, pięcionawowy, halowy z transeptem, w fasadzie dwie wysokie wieże. Wieże przyozdobione drewnianymi elementami w kształcie wycinanek ludowych, co nadaje w sumie lokalny charakter całości. Wyposażenie głównie neogotyckie, zachowały się też dwa ołtarze barokowe. Polichromię we wnętrzu wykonał A. Pawlewski z Krakowa.

Dzwonnica - pochodzi prawdopodobnie z początków XVIII w. Murowana z cegły. Na planie zbliżonym do kwadratu, z dwoma bocznymi prostokątnymi dobudówkami. Sama wieża trzykondygnacyjna, od strony wschodniej i zachodniej zakończona schodkowymi szczytami. W przyziemiu przejście na przestrzał zamknięte półkoliście. Dzwonnica uznawana jest za najstarszy obiekt murowany z cegły w samej Puszczy Zielonej. Mimo, że powstała dopiero w pierwszej poł. XVIII w. zachowała pewne elementy stylu późnego gotyku mazowieckiego. Drugšą ciekawostką są umieszczone przy wejściu do dzwonnicy kuny żelazne (obręcze zakładane na szyję i zamykane na kłódkę), w które zakuwano - głównie w niedzielę i dni targowe- naruszających zasady moralne oddając ich tym samym pod osąd publiczny. Kuny myszynieckie należą do grona nielicznych tego typu przedmiotów w Polsce.

Miodobranie Kurpiowskie- Do najstarszych a jednocześnie najbardziej rozpowszechnionych zajęć gospodarczych Puszczy Zielonej należy bartnictwo. Hodowlę pszczół w dziuplach drzew datuje się na tym terenie od XV w. Rozwój bartnictwa wiązał się z ujęciem go w ramy organizacyjne. Tworzono więc organizacje bartne zbliżone do cechów, posiadajšce swe prawa i obowiązki, strukturę i przepisy. Praca bartnika była ciężka, czasami niebezpieczna ale obciążenia i należności z jej wykonywania stosunkowo nieduże. Każdy bartnik miał obowišzek dać pewną ilość miodu od posiadanych drzew bartnych. Jesienne zakończenie prac w borze, obowiązek złożenia "podatku" w miodzie do dnia św. Michała stanowiły dobrą okazję do spotkania członków wspólnoty bartnej i do wesołej zabawy. Do tej właśnie tradycji, swoistych bartniczych "dożynek", nawiązali organizatorzy imprezy "Miodobranie Kurpiowskie". Na polanie w Zawodziu (2 km. od Myszńca) można w ostatnią niedzielę sierpnia obejrzeć widowisko miodobrania, występy miejscowych zespołów regionalnych, wziąć udział w zawodach rekreacyjno-sportowych, obejrzeć wystawy wydawnictw, sprzętu pszczelarskiego, poczynić zakupy na kiermaszu sztuki ludowej. Pasiecznicy kurpiowscy oferują każdą ilość różnorodnych miodów, w sprzedaży znajdują się miody pitne i wypieki z miodem (chlebki, pierniczki itp.). Wybór jest znaczny o czym świadczy rokrocznie udział kilkunastu tysięcy osób na polanie pod Myszyńcem.

 


WACH gm. Kadzidło

Zdzisław Bziukiewicz - twórca ludowy, bursztyniarz. Region kurpiowski należy do nielicznych regionów w głębi kraju, w których występował w znacznej ilości i występuje jeszcze bursztyn. Pozyskiwanie bursztynu rozwinęło się po koniec XVII w. a jego pełny rozkwit nastšpił w XVIII w. Początkowo wydobywający bursztyn sprzedawali go w bryłkach, później, w XIX w. nauczono się obrabiać bursztyn wykonując różnorodne przedmioty - korale, krzyżyki, fajki, pudełka, guziki, różańce i inne. Władze carskie spowodowały, że zajęcie to zaczęło podupadać, w okresie międzywojennym bursztyniarstwem zajmowało się kilka osób zaś dziś praktycznie jest to jedna osoba. Zdzisław Bziukiewicz obróbki bursztynu nauczył się od ojca - Stanisława, ten zaś od znanego kurpiowskiego bursztyniarza - Wiktora Deptały z Surowego. Pan Zdzisław obrabia bryłki bursztynu na tradycyjnym kołowrotku tkackim, trochę zmodyfikowanym do obracania kawałka kruszcu. Potrafi wykonać praktycznie każdą ozdobę z bursztynu, czego dowodem sš liczne czołowe nagrody na konkursach sztuki ludowej. W związku z tym, że surowiec jest drogi i rzadko znajduje się amator na większe przedmioty, wykonuje najczęściej małe wisiorki, krzyżyki, breloczki itp. wystawiając je na różnych targach i jarmarkach sztuki ludowej w całym kraju. Choć p. Zdzisław jest osobą zajętą i gościem bywa w domu, warto zajechać do Wachu by poznać ostatniego bursztyniarza kurpiowskiego i jego wyroby.